December..

¡Hola!

Ok, ik heb mijn belofte niet volgehouden om elke week iets te schrijven, sorry daarvoor. Ik ga ook niks meer beloven. Ik heb wel een aantal andere blogsites op mijn blog gezet, dus als ik weer een lange tijd niks van mij laat horen, kunnen jullie daar eens op kijken. Er is er ook eentje in het Noors bij, dus vooraleer ge die hebt vertaald, zal ik wel iets nieuws hebben gepost.

Het leven gaat hier zo zijn gangetje met hier en daar wat speciale dagen bij:

Mijn nicht, Ana, is getrouwd. Leuk zou je dan denken, een sjieke trouw met alles erop en eraan zoals in België, het was wel leuk, maar niet zo sjiek. Het kwam misschien ook omdat ze maar 17 is en verplicht moest trouwen van haar mama. Inderdaad, ze is zwanger. Mijn gastmama zegt dat het niet verplicht was en dat ze het zelf wou, maar dat geloof ik toch niet. Ze trouwden samen met nog 2 andere koppels in een kerk. Ik gok dat de andere meisjes maar 15 of 16 jaar waren en ik denk dus ook dat zij zwanger waren. Na de mis werden de stoelen aan de kant gezet en werden er tafels geplaatst om te kunnen eten. Toch wel gek zo een trouw met 3 verschillende families samen.

Ik ben ook naar een XV años geweest van een vriendin van Isis. Dat is dus hetzelfde als een sweet sixteen in de VS, maar dan als je 15 bent natuurlijk. Dit kan je dus wel vergelijken met een trouw, zo sjiek dat dat is. De jarige had ook 3 verschillende outfits, want ze had 3 verschillende dansjes om te dansen: salsa, Michael Jackson-remix en nog een soort dans.

Ik ben ook een dagje naar San Cristobal geweest en daar hebben we ook de andere AFS-studenten gezien. Het was daar wel mooi, maar heel anders dan Tuxtla (mijn stadje). Het is daar ook veel kouder dan hier, maar ja kan ook moeilijk anders. Het is hier nu december en nog altijd zweten geblazen. Een echt kerstgevoel heb ik hier ook niet, omdat het gewoon veel te warm is, de bomen hebben nog bladeren... Mijn huis is ondertussen wel al wat versierd, we hebben wel geen kerstboom, maar veel kerstkitch. Normaal ook een opgeblazen kerstman, maar het lukte ons niet om het op te zetten (dan mis je toch een man in huis).

Ondertussen ook een paar AFS-meetings gehad. Daar doen we dus echt niks en dat is ook helemaal niet tof. Afgelopen zondag moesten we ons land voorstellen en typische gerechten klaarmaken. Julie en ik hebben tomate crevette gemaakt en ook een dame blanche (vanille-ijs en chocoladesaus gekocht) en toen hebben we ook een liedje van Marco Borsato gezongen (typisch Belgisch, ik weet het).

Het is hier nu ook 2 weken Feria. Een grote kermis (dan heb ik toch mijn Meeuwen kermis gehad voor dit jaar) en ook optredens. Heel veel volk daar want het is de kermis van heel Chiapas.

Vandaag speelt Cruz Azul de heenwedstrijd om kampioen te spelen. Zondag is de terugwedstrijd en dan weten we wie hier kampioen is. Inderdaad, mijn voetbalteam hier is toch wel wat beter bezig dan Genk. Mexico moet trouwens voor de wereldbeker spelen tegen Frankrijk, Zuid-Afrika, Uruguay. Allemaal in juni, dus kan ik hier nog wat supporteren voor ze.

Zo, nu weten jullie al weer wat meer over mijn leventje hier!

¡Adíos!

2 maanden in Mexico

¡Hola!

Eerst en vooral sorry dat ik niet nog niet veel heb geschreven. Ik ga nu mijn best doen om over de voorbije maand te schrijven. En ik heb het al aan Leen beloofd: vanaf nu ga ik elke week iets schrijven!

15 september was het hier dus de nationale feestdag. Mexico is nu 199 jaar onafhankelijk, volgend jaar wordt het dus pas echt een groot feest. Op straat zag je alles in het groen, wit, rood (jaja, de kleuren van de vlag). Op straat verkochten ze echt vanalles: toeters, vlaggen, kettingen,... Om 11 uur 's avonds begon dan eindelijk het feest. Er was vuurwerk te zien en dat natuurlijk in de kleuren van de vlag. Het was een avondje met de familie en het was niet zo uitbundig dat ze de hele tijd '¡Viva Mexico!' riepen ofzo. Maar het was wel gezellig. Natuurlijk was er weer eten en drinken in overvloed.

16 september was er een feestje met AFS. We moesten allemaal in traditionele kleren gaan, ik ging als een chiapaneca, jaja ik ben helemaal ingeburgerd in mijn staatje Chiapas. Er was een piñata en ik heb zijn pootje eraf kunnen slaan! We hebben vooral gepraat met de families enzo. Soms kon ik weer niet volgen, maar dat begin ik al gewoon te geraken. We hadden al een nieuwe AFS-meeting gepland, maar die uitstap is er dan toch niet van gekomen. AFS in Tuxtla is niet zo enthousiast, of hoe ik het ook mag noemen.

20 september was er de babyshower van mijn tante hier: 80 vrouwen en een clown. We deden allemaal van die onnozele spelletjes, wat wel grappig was. Natuurlijk werd ik er ook weer uitgehaald om iets te doen als het-meisje-van-België-van-wie-we-de-naam-niet-kunnen-uitspreken. Mijn naam spreken ze hier uit als Rietz, en ik hoor dan ook veel:"Ah, uw naam is Rietz, zoals de koekjes?" Hier zijn dus koekjes die Ritz heten (het smaakt naar tuc-koekjes, dus best wel lekker). Nu terug naar de babyshower: Er waren ook allemaal heel veel cadeautjes die 1 voor 1 werden uitgepakt, best wel saai na een tijdje, maar die babyschoentjes en al die andere kleertjes zijn wel altijd superschattig om te zien. De versieringen die we gemaakt hadden werden op het einde van de avond ook uitgedeeld, ik heb ook iets gekregen: een blauwe kaars met nog heel veel kitch op.

Voor de rest heb ik nog een paar verjaardagen meegemaakt van de familie (3 als ik mij niet vergis). Hier is er dus een heel lang verjaardagsliedje (dat ik nog altijd niet ken) en daarna word je dan met uw hoofd in de taart geduwd. Niet in heel de taart natuurlijk, want anders zouden we niks meer kunnen eten en dat willen we natuurlijk niet!

Ik heb ook al veel naar de voetbal gekeken hier, en ja hoor Mexico gaat naar Zuid-Afrika! Dus dan weten we ook al voor wie we gaan supporteren voor de wereldbeker aangezien België niet geplaatst is. De competitie wordt hier ook goed gevolgd door de familie. Hier supporteren ze voor Cruz Azul (ook met de kleuren blauw-wit). Het is niet de club van Chiapas, dat zijn de Jaguares, want zij zijn veel te slecht (ik denk dat je ze momenteel kan vergelijken met Genk).

10 oktober is dan uiteindelijk het kindje van mijn tante hier geboren. Het is een jongen en hij heet William, maar dat wisten we eigenlijk al op voorhand. 's Morgens om 10 uur kregen we telefoon dat hij geboren was, dus toen hebben we vlug gegeten en zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Toen we daar aankwamen was de hele familie er al, dus het was soms wel een beetje chaos. Ik heb daar nog meer nieuwe familieleden ontmoet, het houdt gewoon niet op. Het kindje is echt heel schattig en het is even blank als mij. Het ziekenhuis is het ziekenhuis van een nonkel hier, hij is plastische chirurg. Dus we konden de hele dag lang in het ziekenhuis blijven. Zo hebben we daar naar de voetbal gekeken (in een andere kamer) en hebben we gevierd dat Mexico geplaatst is voor de wereldbeker, uitgebreid gegeten, een beetje ronddwalen door het ziekenhuis, nog eens naar de baby kijken en heel veel foto's nemen van de baby.

Voor de rest ga ik door de week elke dag naar school. Ik zal dan maar even vertellen hoe mijn schooldag eruit ziet. We beginnen de dag om 7 uur met het saaiste vak: economie. We hebben het daar gewoon over oude economisten en hun theorieën. Iemand leest voor uit een boek en iemand anders moet dat noteren op het bord. Dat is echt heel slaapverwekkend. Het volgende uur hebben we Spaans, daar doen we dezelfde dingen als bij Nederlands in België, dus ik kan nog wel wat volgen. De leerkracht helpt mij ook met het Spaans en leert mij nieuwe woorden en woorden die hier in Chiapas worden gebruikt. Volgend jaar kan ik dus Chiapanees Mexicaans Spaans praten (of hoe je het ook wilt noemen). Het derde uur hebben we statistiek en dat valt heel goed mee. De leerkracht wilt heel veel weten over hoe het in België is en dan vergelijken we dat met Mexico. Het vak statistiek is echt heel gemakkelijk hier. We hebben het de afgelopen maand alleen nog maar over het sommatieteken gehad. Hier is het dus ook statistiek zonder telmachine, dus ge kunt al weten dat het niet zo moeilijk is dan. Dan is er een half uur pauze en zoals ik al gezegd heb is het dan etenstijd. We zijn ook al een paar keer tijdens de pauze naar casa blanca geweest. Dat is dus een plaatsje waar je taco's en pozol kunt eten en drinken. Echt wel lekker. Daarna hebben we filosofie: niemand vindt het leuk en de leerkracht heeft geen gezag. Dus daar doen we ook niet veel. Dan hebben we rechten. De leerkracht schrijft veel op het bord, dus het is vooral overschrijven. Van dit vak begrijp ik echt niks. Daarna hebben we een lesuurtje antropologie. Het is dezelfde leerkracht als die van filosofie, dus is het weer een uurtje niksdoen. Dan hebben we het laatste uur geschiedenis. Daar wordt ook al vlug afgeweken op het onderwerp 'ontdekkingsreizigers'. De laatste 2 dagen bij geschiedenis hebben we gewoon gepraat over Mexicaans eten. Dat komt omdat het dan al 1 uur is en iedereen honger heeft. Zo zien mijn schooldagen eruit van maandag tot woensdag. Donderdag hebben we geen statistiek, maar wel een uurtje psychologie en ook nog LO. Bij LO doen we echt helemaal niks. Gisteren hebben we dan ook met alle leerlingen van prepa (20 in totaal) gepraat met de directrice over LO. We gaan dus vanaf nu alleen maar dansen, ik ben eens benieuwd hoe dat gaat gaan in mijn klasje met 5 jongens en mij. Vrijdag hebben we een uurtje LO en dan 2 uren psychologie, 2 uren capacitacion de trabajo en 2 uren orientación educativa (sorry, ik heb geen idee hoe ik die vakken in het Nederlands moet zeggen). Die vakken hebben we allemaal van dezelfde leerkracht, gelukkig is ze wel een toffe. Zo hebben we gisteren bijvoorbeeld de film Identity (of Identidad in het Spaans) gekeken. Mijn klasgenoten kregen het idee om naar casa blanca te gaan en daar een kilo vlees te kopen met tortilla's, salsa en pepers bij. Dus tijdens de film hebben we goed kunnen eten van de taco's. Zo, nu weten jullie toch ook al veel over mijn school.

Na school ga ik samen met Katrine naar UVG, dat is een andere school in de buurt. Daar kunnen we dan aan sport doen, want bij onze school gaat dat niet. We hebben gekozen om van 2 tot 4 te gaan cheerleaden. Maar ge moet u daar niet te veel bij voorstellen. Het is niet zoals in Amerika, het is cheerleaden op zijn Mexicaans en dat vind ik wel tof zo. Van 6 tot 7 ga ik dan samen met Esther een uurtje naar de zumba ofwel een uurtje spinning. De dagen zijn dus wel goedgevuld en dat vind ik wel tof. Als ik dan toch niks te doen heb kan ik altijd naar Plaza Crystal gaan. Dat is een groot winkelcentrum dat op 15 min wandelen van mijn huis ligt, ideaal dus. Voor de rest ga ik ook nog altijd 2 keer per week naar de mis. Het begint nu wel wat saai te worden, maar gelukkig vind Isis het ook niet zo tof. Zo luisteren we dan maar samen naar muziek of gaan we naar Plaza del Sol, dat is een ander winkelcentrum dat juist naast de kerk ligt. Ofwel hou ik mij bezig met wat Spaans te leren, wat ook wel altijd nuttig is.

Het Spaans lukt ook elke dag beter en beter. Ik heb deze week ook Pinokio in het Spaans gekocht: Pinocho. Ik ga dus vanaf nu beginnen met boekjes in het Spaans te lezen en ik begin maar bij iets makkelijks.

Meer weet ik nu niet te vertellen, maar alles gaat hier dus heel goed!

Ik mis jullie wel allemaal hoor!

¡Adíos!

En de school is begonnen

¡Hola!

Hier volgt een verslagje van de afgelopen dagen/weken.

Maandag 24 augustus zijn we (Isis en gastmama) naar een stadje in de buurt geweest: Chiapa de Corzo. Onderweg heb ik nog veel gezien van Tuxtla zelf: veel kleuren, kleine vervallen huisjes en een slechte weg, maar het heeft zeker zijn charmes. Chiapa de Corzo is best wel gezellig en het heeft veel winkeltjes met chiapas-kitch of hoe ik het ook mag noemen. Daar heb ik ook voor het eerst een typisch drankje van hier gedronken: Pozol. Er zit maïs, kaneel, cacao en water in en het smaakt echt wel goed. Dan zijn we naar de supermarkt geweest en alles is er dus echt heel groot en goedkoop: colaflessen van 3 liter en het kost maar 20 pesos denk ik. 's Avonds ben ik dan naar de familie geweest van mijn gastmama. Het was geen familiefeest zoals ik dacht, maar alle tantes, nonkels, neven en nichten wonen daar samen in 1 huis of in de buurt van dat huis. Het is echt zo een grote familie, ik weet nog altijd niet juist welk kind van wie is. Maar de eerste avond was echt al gezellig, ze waren de hele tijd met mij aan het praten hoewel ik er nog niet veel van begreep.

Dinsdag 25 augustus zijn we samen met een paar familieleden naar de zoo geweest. Het was een zoo vol met dieren van Chiapas: krokodillen, aapjes, veel spinnen en slangen, ... Sommigen wil ik toch liever niet tegenkomen hier.

Woensdag 26 augustus zijn we samen met de gastpapa (de ouders zijn dus uit elkaar, dus hem zie ik niet veel) naar el Cañon del Sumidero geweest. Daar heb ik heel veel foto's getrokken van het mooie uitzicht. Dat was echt wel supermooi daar. 's Avonds ben ik dan voor de eerst keer naar de mis geweest. Ik moet zeggen dat het er heel anders is dan hier. Het is geen gewone kerk, het lijkt eerder op een grote sporthal en die is zeker goed gevuld. Het is echt zoals je het op tv ziet: zingen, klappen, lachen en wenen en een man die om de zoveel tijd 'Amen' roept. De 2 uren mis waren best wel snel voorbij.

Donderdag 27 augustus ben ik de hele dag bij de familie geweest. Ze praten en lachen daar de hele tijd en ik probeer mee te volgen, maar dat is niet altijd even makkelijk. De familie vindt mijn haar hier ook geweldig: ros en krullen, dat zien ze hier niet veel.

Vrijdag 28 augustus had ik mijn eerste bijeenkomst met de AFS'ers van Tuxtla. Samen met Beret (Duitsland) en Katrina (Noorwegen) ga ik hier dus allerlei activiteiten doen. Julie (België) zit ook in mijn stad, maar zij heeft een ander comité. Namiddag ben ik dan terug naar de familie gegaan. Daar heeft een neef mij wat Spaans geleerd en ik heb hem Nederlands geleerd. Laat ik het zo zeggen: ik hoop dat mijn Spaanse uitspraak toch wat beter is dan zijn Nederlands. Sommige klanken kennen die totaal niet: ui, eu, ij. Mijn naam is hier ook echt een ramp: Ri-et of Rietz hoor ik hier meestal. Ik heb hier ook nog problemen met de j, maar ik doe mijn best. 's Avonds heb ik ook geholpen met versieringen te maken voor een babyshower. Een tante gaat in oktober bevallen en 30 september is er dus een babyshower, ik ben eens benieuwd.

Zaterdag 29 augustus ben ik naar een museum geweest over de marimba, dat is dus heel populair hier. Het museum stelde niet zo heel veel voor, ik ben beter gewoon :). De rest van de dag bestond uit: winkelen, Spaans leren met de familie en versieringen maken.

Zondag 30 augustus begon weer met een mis van 2 uren. Daarna zijn we met een paar familieleden weer naar Chiapa de Corzo geweest. Ik vind het daar echt wel gezellig. 's Avonds was er een vergadering van AFS voor de families. Het was allemaal in het Spaans en ik begreep er niet echt veel van. Het ging vooral over de regels enzo.

Maandag 31 augustus begon de school voor Isis. Ze was best wel zenuwachtig want ze moest nu naar een nieuwe school. Haar secundario zit erop en nu begint ze aan haar eerste jaar preparatorio. Secundario zijn de eerste 3 jaren van het middelbaar en prepa zijn de laatste 3 jaren. Ik mocht nog een dagje thuisblijven, en ik heb toen maar geleerd hoe ik hier moet wassen en strijken.

Dinsdag 1 september was het dan zover: mijn eerste schooldag. Ik zit op Fray Bartolome de las Casas samen met Katrine. Beret zit op een andere school met haar gastbroer. De school is hier totaal anders dan in België. De school begint om 7 uur, dit betekent dat ik dus elke dag om 10 voor 6 moet opstaan. De school stopt gelukkig wel om 20 na 1 op de meeste dagen. Mijn klasje is ook heel klein: 7 mensen met mij erbij. Ze hebben wel allemaal typische Mexicaanse namen vind ik: Rodrigo, Erick, Luiz, Erendira, Everardo, Juan Carlos. Ik moet ook een schooluniform aandoen: een jeanse broek en een wit polo-t-shirt. Maar het is niet zo erg als je uw gewone kleren aandoet. De lessen zijn hier wel supersaai: economie, Spaans, statistiek, rechten, geschiedenis, antropologie, filosofie, psychologie, LO en nog een paar vakken waar ik de naam nog niet van ken. In een les doen we eigenlijk niet zo veel, als de leerkracht of de leerlingen geen zin meer hebben, dan stoppen we gewoon eerder. Meestal eindigt de les met vragen aan mij te stellen. Als uw gsm hier afgaat in de klas, mag je even naar buiten om te bellen. Dus het is totaal geen strenge school in vergelijking met Augustinus. Van half 10 tot 10 hebben we een half uur pauze (de rest van de dag is het les aan 1 stuk (als de leerkracht opdaagt alleszins)). Tijdens de pauze gaan we naar de cafetaria en daar kunt ge heel goedkoop eten. Hoewel ik dan totaal geen honger heb, begint de rest te eten dat het niet normaal is.

Woensdag 2 september heb ik de combi/collectivo genomen om naar school te gaan. Dat is dus een marginaal, klein busje (Je moet je bukken om te kunnen instappen) en je ziet ze hier de hele dag door rondrijden in de stad. Ze rijden echt wel snel, dus ge moet u goed vasthouden om niet te vallen in de bus. Op school hadden we niet zo veel les: veel studie en dat betekent hier gewoon wat rondhangen. Om half 12 besloten mijn klasgenoten om al naar huis te gaan, want ze hadden hun huiswerk voor geschiedenis niet gemaakt. Ik heb toen maar mijn schooluniform gekocht en gewacht in de cafetaria (want ik moet pas om 2 uur op de school van Isis zijn, zodat we samen naar huis kunnen gaan). Daar heb ik ook nog een paar nieuwe mensen leren kennen van unief (unief en prepa is dus op dezelfde school). 's Avonds ging ik weer naar de mis en de dag zat er weer op.

Donderdag 3 september was het weer een gewone schooldag. Ik probeer te volgen in de klas maar dat is echt niet gemakkelijk. Alleen bij Spaans en Statistiek kan ik fatsoenlijk volgen. Bij de andere vakken probeer ik gewoon niet in slaap te vallen, wat al een hele uitdaging is. Na de school wandel ik dan naar de school van Isis. Ik voel me dan best wel bekeken: ros, krullen en blank zijn ze hier echt niet gewoon. Het is ook echt warm om te wandelen in zo een hitte hier. Het is hier elke dag rond de 33 graden denk ik. Dus dat betekent zweten voor mij. 's Avonds ging ik naar de familie, want er was een neefje jarig. Daar heb ik keilekkere cake gegeten en nog vanalles. Ik heb ook helemaal alleen een verjaardagslied moeten zingen in het Nederlands voor de hele familie.

Vrijdag 4 september was de laatste schooldag van de week: eindelijk. Om 3 uur gingen we, zoals bijna elke dag, eten bij de familie. (Als ik familie zeg bedoel ik alleen de familie van de kant van mijn gastmama, want bij de gastpapa kom ik nooit.) Want mijn gastmama kan echt niet goed koken. Een tante kan wel heel goed koken, dus de keuze is vlug gemaakt. Ik heb hier al heel veel nieuwe dingen gegeten: tamales, tostados de pollo, tacos de cochito, empanadas, garnachas, tacos fritos, ensalada de camarón en nog heel veel dingen waar ik de naam al niet meer van weet. De familiesituatie zit hier trouwens heel ingewikkeld in elkaar. De oma en opa zijn heel vroeg gestorven en toen heeft een tante en een nonkel de rol van mama en papa overgenomen. Iedereen noemt hen dan ook mama en papa (daarom dat ik nog altijd niet goed weet welk kind nu van wie is). Dus na het eten zijn we naar huis gegaan en toen heb ik de rest van de dag geslapen. Ik was zo moe na een week school, dus ik kan de siëstas zeker appreciëren.

Zaterdag 5 september heb ik wat rondgelopen in het shoppingcenter, daar ben ik dan (lichtjes onder dwang) geschminkt. 's Avonds was het een belangrijke voetbalwedstrijd: Costa Rica tegen Mexico. Ze hadden een sombrero voor mij gekocht zodat ik goed kon supporteren en het heeft geholpen: 0-3! Ze gaan hier ook volledig uit hun dak als Mexico heeft gescoord, echt wel grappig om te zien.

Zondag 6 september begon weer met een mis. Daarna heb ik met Julie afgesproken in het shoppingcenter Plaza del Sol. Toen heb ik eindelijk weer eens wat Nederlands kunnen praten. Bij haar familie gaat het ook heel goed, net zoals bij de andere 2 hier in Tuxtla. Ik denk dat niemand hier van gastgezin gaat veranderen. Ik had eerst wel wat schrik, want op het AFS-kamp zeiden ze dat vorig jaar 57% van de AFS'ers van gastgezin was veranderd hier in Mexico. Maar mijn familie valt zo goed mee, dat dat niet gaat gebeuren bij mij. 's Avonds was er weer een vergadering van AFS en het weekend zat er toen weer op.

Van maandag 7 september tot vrijdag 11 september was het een gewone schoolweek. Ik begin al wat meer te verstaan van het Spaans, maar het blijft moeilijk om te volgen. Mijn klasgenootjes helpen mij ook wel met het Spaans en gelukkig kunnen 2 jongens een beetje Engels, zodat ik toch wat dingen aan hen kan vragen. Ze vinden het nog altijd gek dat ik niet eet om half 10 's morgens, maar ik vind het echt te vroeg en te warm om dan al taco's te eten. Ik hou het maar bij veel water drinken. Vrijdag hebben we bijna de hele dag les van 1 juffrouw, zij geeft ons psychologie en nog andere vakken waar ik de bedoeling nog niet van snap. In 1 vak moeten we een presentatie maken over iets. Ik ga samen met Luiz een presentatie geven over chocolade, een ander groepje heeft het over lekstokken en bier zonder alcohol. De rest van de vrijdag hebben we een heel saaie film gekeken. Het ging over het uitdrukken van uw gevoelens enzo. Het meisje van mijn klas komt trouwens niet veel naar school, ze was alleen maandag op school, dus veel leerkrachten denken dat we maar met 6 zijn in onze klas. Woensdag 9 september moest Mexico ook nog tegen Honduras spelen. Ik heb de laatste 20 minuten nog kunnen zien (ik zat weer in de mis) en ik heb gelukkig nog de beslissende goal kunnen zien: 1-0 voor Mexico.

Zaterdag 12 september heb ik niet veel gedaan: Spaans geleerd en voetbal gekeken met de familie. Ze geven mij ook altijd heel veel eten hier en als ik zeg dat ik echt geen honger heb, zeggen ze dat ik toch eens moet proeven. Ik heb hier al veel rare dingen gegeten: mango met chile, snoep met chile, ijs met chile, een maïskolf met mayonaise, ketshup en chile. Maar het valt allemaal wel goed mee (alleen de snoep is echt niet te eten).

Gisteren, zondag 13 september ben ik na de mis samen met Katrine en Isis naar een film geweest. Het was gelukkig Engels gesproken en Spaans ondertiteld. Maar het is echt wel koud in de filmzaal: de volgende keer neem ik toch iets warms mee om dan aan te doen. Het was wel een goede film: La decision mas dificil, het is de nieuwe film van Cameron Diaz. 's Avonds heb ik niet meer veel gedaan. Isis maakte haar huiswerk en ik heb wat op de pc gezeten en geluisterd naar Mexicaanse muziek. Dat heb ik nogal vlug opgegeven en ik ben dan maar overgegaan naar de gewone muziek van België.

Vandaag, maandag 14 september heb ik geen school! Morgen en overmorgen ook niet, want het is hier morgen groot feest. Vandaag heb ik mijn kleren gewassen en gestreken en heel lang geschreven op mijn blog. Dat was mijn verslagje van de afgelopen dagen. In het vervolg ga ik niet meer zo lang wachten met schrijven, want ik heb hier toch 2 uur op gezeten.

¡Adíos!

¡De eerste dagen in Mexico!

Hoi

Ik ben net aangekomen in mijn gastgezin en ik mocht de computer al gebruiken (een hele sjieke waarmee ik met een pen op het scherm moet "klikken").
Dus zal ik beginnen met een verslagje te schrijven.

Vrijdag ben ik dus vertrokken richting Mexico City. Om 8 uur 's morgens heb ik, samen met nog een deel AFS'ers het vliegtuig genomen richting Madrid, om kwart na 10 kwamen we daar aan, dan ben ik met nog 6 andere AFS'ers van Vlaanderen richting Mexico City vertrokken. Om 13 uur vertrok het vliegtuig en om 17u20 kwamen we daar aan (plaatselijke tijd), dus bij jullie was het toen 00u20. Op het vliegtuig lagen ook kussentjes en dekentjes klaar voor ons (dus dit is niet alleen bij Mieke), ik heb ze wel niet meegenomen maar dat doe ik wel op de terugweg ;) .Nu is er dus 7 uur tijdsverschil, maar in de winter maar 6. Aangekomen in Mexico City, moesten we wachten op een groot deel van de andere AFS'ers. Om 20u00 vertrokken we toen allemaal samen met de bus naar ons kamp. Ik weet niet meer juist hoe de plaats noemde, maar ik zal het wel eens opzoeken en dan zal ik het jullie laten weten. Het was toch wel nog 2 uur rijden. Toen we bijna op ons kamp aankwamen, kon de chauffeur de draai niet tegoei nemen en we zaten met de zijkant van de bus tegen een boompje of een paal of ... (ik was aan het slapen). Plots brak het raam en vielen allemaal kleine glasscherven in de bus. Natuurlijk was het bij het raam van de persoon die voor mij zat en lagen er ook een paar glasscherven bij mij. De chauffeur probeerde toch nog zijn draai te nemen, maar toen kwam mijn raam vol met van die kleine glasstukjes (gelukkig zijn ze niet gevallen). Toen dacht ik wel dat het tijd was om ergens anders te gaan zitten, na 10 minuten stil te hebben gestaan kwam er een AFS-vrijwilliger vragen of alles goed met ons was en hij zei er nog bij: "Welcome to Mexico!". Na deze vermoeiende dag zijn we rond 00u00 eindelijk ons bed kunnen ingaan en de volgende dag begonnen we met een stevig ontbijt, dat moest ook wel want pas om half 3 eten ze hier lunch en dan eten ze echt veeeeeeel: we kregen pasta, frieten (niet zoals in België, maar toch goeie), tortillas, sla, vlees en natuurlijk pikante saus. 's Avonds om 8 uur kregen we ons avondeten: gefrituurde tortillas met vanalles in ( ik heb nog geen idee hoe dat het noemt). Als we dan nog niet genoeg gegeten hadden, konden we ook nog vers fruit eten. Natuurlijk hebben we ook nog andere dingen gedaan dan veel eten, we kregen speciale activiteiten (regels, een paar typische dingen van Mexico, belangrijke dingen die we moeten weten over Mexico,...). De dag was redelijk vermoeiend omdat iedereen nog moe was van de lange vliegreis. Toch hadden we nog genoeg energie voor een Mexicaans feestje! We moesten eerst per land een act doen voor de talentshow en daarna begon het feestje met het slaan van een piñata. Nadat we de snoepjes hadden opgeraapt, begon het echte dansfeest. En dan bedoel ik echt dansen. Ik ga precies nog veel moeten leren van al die salsa en andere dansen. Toen zijn we vermoeid naar bed gegaan, en vandaag zijn we dan vertrokken richting ons gastgezin. Er zijn veel mensen die in Chiapas verblijven, ik heb ze niet geteld, maar het waren er ongeveer 14. 3 daarvan verblijven in hetzelfde stadje, Tuxtla Gutiérrez, als mij (nog een Belg, Julie van Antwerpen, een Duitse en een Noorse). We zijn dus terug met de bus naar de luchthaven gegaan en hebben daar tot 17u45 moeten wachten op ons vliegtuig. Ongeveer 2 uur later kwamen we aan in Tuxtla. Daar wachtte mijn gastgezin mij op. Ik kon ze meteen herkennen, want ze hadden zelfs een mooie ballen bij met "Bienvenido" en chocolaatjes. Ik ben toen met mijn gastvader, Jorge, mijn gastmoeder, Maria, en mijn gastzus Isis naar mijn nieuwe thuis gereden. Ze zijn echt supervriendelijk! In de auto hebben we over allerlei dingen gepraat (Isis kan gelukkig goed Engels). De familie doet graag aan sport, ze gaan 2 keer per week naar de mis, ... Normaal is er ook nog een gastbroer, maar die is met AFS voor 10 maanden naar Noorwegen, dus hem ga ik niet zien. In mijn nieuwe huis aangekomen, heb ik een rondleiding gekregen. Het is echt een superleuk huis. Ik heb zelfs een eigen kamer (ik denk van de broer) en een eigen badkamer. Er is ook een soort gymkamer, waar ik wat kan sporten op fitnesstoestellen (na het vele eten zal dat wel nodig zijn.) Dat is zowat alles wat ik al heb meegemaakt. Het ziet hier dus echt super uit en ik ben al benieuwd naar morgen, want dan is er een familiefeest met de 12 broers en zussen van de mama..

¡Adíos!

Laatste avond in België!

Morgenvroeg vertrek ik naar Mexico en dit voor een lange tijd. Ik kijk er echt heel hard naar uit en ben benieuwd hoe het daar gaat zijn. Ik ga ook proberen om zoveel mogelijk berichtjes achter te laten :) .
Mijn gastgezin weet ik ondertussen ook al. Veel weet ik nog niet, dus het is nog heel spannend! Ik zal in het zuiden van Mexico verblijven, in Tuxtla Gutiérrez. Hier is het adres (voor een kaartje ofzo ;) ) :

Riet Leyssen

Calzada Tuchtlan No. 180

Fraccionamiento: El Diamante

TUXTLA GUTIÉRREZ

Chiapas 29050

MEXICO

Mijn gastvader heet Jorge Diaz en hij is een zakenman. Mijn gastmoeder heet Maria Chame, zij is huisvrouw. Ook heb ik nog een gastzus Isis, zij is 15 jaar en een gastbroer Alan, hij is 18 jaar.

Morgenvroeg vertrek ik dus en dan zal ik 's avonds ('s nachts voor jullie) aankomen in Mexico City en daar is er dan een groot kamp voor alle AFS'ers die naar Mexico gaan. 23 augustus neem ik dan het vliegtuig richting Tuxtla!

Tot de volgende!
x

Wachten op vertrek

Het is bijna zo ver: 21 augustus vertrek ik naar Mexico!
Jammergenoeg weet ik mijn gezin nog altijd niet, maar zodra ik iets weet, zal ik het hier posten :)